Dato: 22.03.2024 Svartype: Med merknad Med slagord som "rett til eigen kropp" fjerner ein retten til barnas kropp med abort. Jo eldre og større barna blir i magen, dess tydligare vert det for oss at dette er eit individ som, utan vår innverknad, ein gong vil ta sine fyrste steg, sei sine fyrste ord, og om staten kanskje ikkje bryr seg om dette, vil individet ein gong verta ein skatteytar for Noreg. Det er bare ein celleklump seies det, men ein celleklump som har eigenskapar til å vekse hår, auge, kjenne smerte, det er ikkje bare ein celleklump. For at to ting skal vera like, må det ha dei same eigenskapane, og ein celleklump og eit foster kan knapt seiast å dele eigenskapar. Eg var ein gong eit foster, skriv filosofen Alexander Pruss. Celleklumpen i mi mors liv var meg. Og takk Gud at retten til min kropp ikkje vart krenka. Sjølv om staten ikkje annerkjende mine rettighetar, så fekk eg allikevel vist at om celleklumpen berre fekk vera i fred, så kom den til å vaksa opp å, ikkje berre bli eit fullverdig familiemedlem, men til og med ein god skatteytar. Eg håpar verkeleg at de av dykk som påberoper seg de svakes etikk annerkjenner at fosteret i mors liv er den svake part i denne saga. Mvh Benjamin Karlsen Helse- og omsorgsdepartementet Til høringen Til toppen <div class="page-survey" data-page-survey="133" data-page-survey-api="/api/survey/SubmitPageSurveyAnswer" data-text-hidden-title="Tilbakemeldingsskjema" data-text-question="Fant du det du lette etter?"
